ریچارد بنت، گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در امور حقوق بشر افغانستان، هشدار داده است که محدودیت‌های اعمال‌شده از سوی طالبان، فرصت‌های جوانان این کشور برای ادامه تحصیلات عالی، یافتن شغل، دستیابی به استقلال مالی و مشارکت در زندگی اجتماعی را به‌شدت کاهش داده است.
بنت تأکید کرده است که این محدودیت‌ها تنها بر وضعیت کنونی جوانان تأثیر نمی‌گذارد، بلکه آینده آنان و نسل‌های بعدی افغانستان را نیز با پیامدهای گسترده روبه‌رو می‌سازد.
به گفته گزارشگر ویژه سازمان ملل، بسیاری از جوانان افغانستان در شرایط کنونی با موانع جدی برای تحقق آرزوهای خود، از جمله ادامه تحصیل، ورود به بازار کار، تشکیل خانواده و خدمت به جامعه مواجه هستند.
او هشدار داده است که محرومیت جوانان از فرصت‌های آموزشی و اقتصادی می‌تواند توانایی آنان برای ساختن آینده‌ای مستقل و مشارکت مؤثر در توسعه کشور را محدود کند.
ریچارد بنت همچنین بر نقش اساسی جوانان در تأمین صلح و ثبات افغانستان تأکید کرده و گفته است که بدون مشارکت آنان در آموزش، کار، رهبری و روندهای تصمیم‌گیری، دستیابی به صلح و ثبات پایدار امکان‌پذیر نخواهد بود.
این مقام سازمان ملل معتقد است که جوانان باید فرصت داشته باشند در تصمیم‌هایی که بر زندگی و آینده آنان تأثیر می‌گذارد، نقش فعال ایفا کنند.
بنت در ادامه، نقض نظام‌مند حقوق بشر از سوی طالبان را تهدیدی فراتر از نسل کنونی افغانستان توصیف کرده و هشدار داده است که پیامدهای این وضعیت می‌تواند برای سال‌های طولانی بر جامعه افغانستان باقی بماند.
این نگرانی‌ها در حالی مطرح می‌شود که پس از بازگشت طالبان به قدرت در اگست ۲۰۲۱، محدودیت‌های گسترده‌ای بر آموزش و فعالیت‌های اجتماعی و اقتصادی زنان و دختران در افغانستان اعمال شده است.
در حال حاضر، دختران در افغانستان از آموزش رسمی بالاتر از صنف ششم محروم‌اند و تحصیلات عالی زنان نیز با ممنوعیت روبه‌رو است. این محدودیت‌ها از مهم‌ترین موارد انتقاد نهادهای بین‌المللی مدافع حقوق بشر به‌شمار می‌روند.
علاوه بر محدودیت‌های آموزشی، وضعیت اقتصادی، کمبود فرصت‌های شغلی و دشواری‌های معیشتی نیز بر چشم‌انداز آینده جوانان افغانستان تأثیر گذاشته است.
از دیدگاه گزارشگر ویژه سازمان ملل، مشارکت جوانان در عرصه‌های مختلف اجتماعی، اقتصادی و سیاسی، یکی از پیش‌شرط‌های اساسی برای دستیابی به ثبات و توسعه پایدار در افغانستان است.
هشدار تازه ریچارد بنت بار دیگر این پرسش را مطرح می‌کند که ادامه محرومیت جوانان از فرصت‌های اساسی زندگی، چه پیامدهایی برای سرمایه انسانی و آینده اجتماعی و اقتصادی افغانستان خواهد داشت.
نوا؛ صدای حقیقت، صدای مردم