روایت عجیب از وحشت شبانه در غرب کابل
گزارش اختصاصی نوا
در شهرک امید سبز و بخش‌هایی از غرب کابل، باشندگان از وضعیت نگران‌کننده امنیتی، سرقت‌های مسلحانه سخن می‌گویند که آرامش و امنیت خانواده‌ها را به خطر انداخته است.
ماجرا از زمانی آغاز شد که طالبان شهرک امید سبز را ماراتی، اعلام کردند و از باشندگان خواستند خانه‌های خود را تخلیه کنند؛ اما خانواده‌هایی که سال‌ها در این خانه‌ها زندگی کرده‌اند، به این درخواست اعتنا نکرده و حاضر نشدند سرپناه خود را ترک کنند.
به گفته باشندگان، طالبان از مردم خواستند خانه‌هایی که در آن زندگی می‌کنند، کرایه بپردازند؛ درخواستی که با مخالفت ساکنان این شهرک روبه‌رو شد.
باشندگان مدعی‌اند که حالا با شکل دیگری از فشار مواجه شده‌اند؛ یورش‌های شبانه، سرقت‌های مسلحانه و لت‌وکوب مردم که در خانه‌های خود زندگی می‌کنند.
به گفته ساکنان، افراد مسلح با لباس نظامی شبانه وارد خانه‌ها می‌شوند، اموال مردم را با خود می‌برند و باشندگان را مورد لت‌وکوب قرار می‌دهند. برخی از ساکنان، افراد دخیل در این رویدادها را به طالبان و اشخاص مرتبط با وزارت عدلیه نسبت می‌دهند. ادعاهایی هنوز به بررسی و تأیید مستقل نیاز دارد؛ اما اگر صحت داشته باشد، با مسئله‌ای جدی درباره امنیت مردم و مسئولیت نهادهای حاکم روبه‌رو هستیم.
یک تند از باشندگان به خبرگزاری نوا می‌گوید: درد مردم تنها سرقت و خشونت نیست؛ مشکل اساسی تر این است که مردم حتی راهی برای دادخواهی نیز ندارند.
ساکنان می‌گویند وقتی برای شکایت از سرقت‌های مسلحانه و لت‌وکوب به حوزه‌های پولیس طالبان در کابل مراجعه می‌کنند، شکایت‌هایشان پذیرفته نمی‌شود و کسی به دادخواهی آنان رسیدگی نمی‌کند.
اینجا یک پرسش اساسی مطرح می‌شود: وقتی افراد مسلح شبانه وارد خانه مردم می‌شوند، اموال شان را می‌برند و اعضای خانواده‌ها را مورد لت کوب و خشونت قرار می‌دهند و حتی پولیس طالبان به شکایت های شان توجه نمی کنند ، این مردم برای گرفتن حق خود به کجا مراجعه کنند؟
وظیفه پولیس و نهادهای امنیتی، حفاظت از جان و مال مردم است؛ نه این‌که شهروندان پس از قربانی‌شدن، در جست‌وجوی مرجعی برای شنیدن صدای خود سرگردان بمانند.
وقتی که طالبان شهرک امید سبز را دولتی اعلام کرده‌اند و بر سر مالکیت خانه‌ها یا پرداخت کرایه با باشندگان اختلاف دارند، این مسئله باید از راه قانونی، شفاف و عادلانه حل شود. اعلام دولتی‌بودن شهرک امید سبز، مجوزی برای خشونت یا تصرف اموال مردم از طریق زور نیست.
هیچ اختلاف ملکی نمی‌تواند توجیهی برای سرقت مسلحانه، لت‌وکوب یا ایجاد وحشت در خانه‌های مردم باشد. اگر افرادی با استفاده از لباس نظامی یا ارتباطات حکومتی مرتکب جرم شده‌اند، باید هویت شان مشخص شود و بدون توجه به وابستگی و جایگاهشان، مورد تحقیق و پیگرد قانونی قرار گیرند.
نگرانی اصلی این است که ادامه چنین وضعیتی، خانواده‌ها را در شرایطی قرار می دهد که میان ماندن در خانه و به خطر انداختن امنت جان شان، یا ترک سرپناه و از دست‌دادن مال و دارایی‌هایشان، یکی را انتخاب کنند.
آیا قرار است مردم به دلیل اختلاف بر سر خانه‌های شخصی شان، شب‌ها با ترس بخوابند و روزها با نگرانی از آینده زندگی کنند؟ آیا شهروندی که سال‌ها در خانه‌ای زندگی کرده است، نباید حق داشته باشد از حقوق خود دفاع کند و شکایتش را به پولیس و مراجع مسئول ارائه دهد؟
طالبان باید به عریضه ها شکایات باشندگان شهرک امید سبز پاسخ دهند، امنیت خانواده‌ها را تضمین کنند و زمینه بررسی مستقل ادعاهای مربوط به یورش‌های شبانه، سرقت‌های مسلحانه و لت‌وکوب مردم را فراهم سازند. همچنین باید روشن شود که چرا، عرایض و شکایات مردم در حوزه‌های پولیس پذیرفته نمی‌شود.
خانه مردم نباید به میدان وحشت تبدیل شود و دادخواهی نباید پشت دروازه‌های حوزه های پولیس متوقف بماند.
باشندگان شهرک امید سبز حق دارند در خانه‌های خود با آرامش زندگی کنند، از جان و مال شان محافظت شود و بدون ترس از تهدید و انتقام، خواستار عدالت باشند.
نوا؛ صدای حقیقت، صدای مردم.