اقدامات عبدالحکیم شرعی، وزیر عدلیه طالبان، فراتر از یک سلسله برخوردهای پراکنده، نمودی سازمانیافته از یک ایدئولوژی ضد کثرتگرا و ستیزهجو با مفهوم تمدن است.
عملکرد او در قامت یک مقام ارشد قضایی، نه صرفاً اجرای خشک شرع، که پروژهای هدفمند برای حذف فیزیکی و فرهنگی شیعی، آن هم از مسیر تعلیق یکجانبه قانون و توسعه یک نظام خودسرانه شخصی است.
نخستین گواه این مدعا، تناقض آشکار میان منصب او و رفتارش است. وزیر «عدلیه» شخصاً عزاداران حسینی را بازداشت و در زندان شخصی خود محبوس کرده است. این اقدام، استهزای بنیادین مفهوم دادرسی عادلانه است. حبس افراد توسط یک مقام دولتی در مکانی خارج از نظارت قانونی، آن هم بدون حکم محکمه و قاضی، تولد افراطگرایی درون دولت را نشان میدهد. دولتی که در آن، کینه شخصی و تعصب مذهبی وزیر، جایگزین مدون قانونی شده و او خود را همزمان شاکی، قاضی و جلاد میپندارد.
پاره کردن پرچمهای حسینی، بُعد نمادین این ستیز تمدنی است. پرچم، صرفاً یک تکه پارچه نیست، بلکه شناسنامه یک جامعه و نماد آیینهای جمعی آن است. هتک حرمت این نمادها، پیامی فراتر از اختلاف نظر فقهی دارد. این عمل، انکار وجود، تاریخ و حق شهروندی بخشی از مردم افغانستان و تحقیر نظاممند هویت آنان در ملأ عام است.
حمله به نهادهای مدنی شیعیان، یعنی توقف نشرات تلویزیون تمدن و بستن مدرسه علمیه خاتمالنبیین، مرحله نهایی این پروژه افراطی است. این دو نهاد، نه متعلق بهشیعیان، بلکه فریاد رسای وحدت شیعه و سنی بود. خاموش کردن یک شبکه تلویزیونی، تنها بستن یک رسانه نیست، بلکه تلاش برای کور کردن چشم وحدت ملی است.
عبدالحکیم شرعی نماد تفکری است که در آن، فهم متحجرانه از دین، نه تنها خشونت فیزیکی، بلکه نابودی کامل دستگاههای تمدنساز جامعه را توجیه میکند و عدالت را به سخره میگیرد.
نویسنده: میثم «احمدی»