راشد خان، ستاره کرکت افغانستان، در گفت‌وگویی تازه از دوران کودکی خود، زندگی در فضای جنگ و نخستین تجربه‌هایش با کرکت سخن گفته است؛ روزهایی که به گفته او، خانواده‌اش حتی توان خرید یک بت مناسب کرکت را نداشت.

روزنامه تایمز آو ایندیا امروز، ۱۰ سپتمبر، در دو گزارش جداگانه بخش‌هایی از صحبت‌های تازه راشد خان درباره دوران کودکی و آغاز مسیر ورزشی‌اش را منتشر کرده است.

راشد با اشاره به شرایط ناامن آن سال‌ها گفته است: «توپ تو را نمی‌کشد، اما گلوله می‌تواند.»

این بازیکن افغان توضیح داده است که بزرگ‌شدن در محیطی متأثر از جنگ، نگاه او به ترس، فشار و رقابت را شکل داده است؛ تجربه‌ای که بعدها در زندگی حرفه‌ای و حضورش در میدان کرکت نیز تأثیر داشته است.

اما جنگ تنها دشواری دوران کودکی او نبود. راشد گفته است که او و برادرانش در آن زمان توانایی خرید تجهیزات مناسب کرکت را نداشتند و برای بازی، خودشان وسایل ابتدایی می‌ساختند.

به گفته او، آنان یک تکه چوب پیدا می‌کردند و با بریدن و شکل‌دادن آن، چیزی شبیه دسته می‌ساختند و همان را به‌عنوان بت کرکت استفاده می‌کردند.

راشد همچنین گفته است برای مدت طولانی به مربیگری رسمی دسترسی نداشت و کرکت را عمدتاً با تماشای برادرانش آموخت.

او در ابتدا بیشتر برای برادرانش فیلدینگ می‌کرد، اما به‌تدریج فرصت بتینگ و بالینگ نیز پیدا کرد. راشد گفته است که برادرانش همگی لیگ‌سپین بالینگ می‌کردند و همین مسئله او را به این شیوه بالینگ علاقه‌مند ساخت.

سال‌ها بعد، کودکی که بت کرکتش را از یک تکه چوب می‌ساخت، به شناخته‌شده‌ترین چهره کرکت افغانستان و یکی از مطرح‌ترین بازیکنان کرکت در سطح جهان تبدیل شد.

روایت تازه راشد خان تصویری از مسیری است که کرکت افغانستان نیز در دو دهه گذشته طی کرده است؛ از امکانات محدود و شرایط دشوار تا رقابت با قدرت‌های بزرگ این ورزش در سطح بین‌المللی.

نوا؛ صدای حقیقت، صدای مردم